”Bart De Wever: “De PS houdt van uitgeven en uitkeringspolitiek”

Premier Bart De Wever heeft dit weekend stevig uitgehaald naar de PS. In gelijktijdige interviews met de redacties van La Libre Belgique, L’Echo en Sudinfo viseerde hij vooral PS-voorzitter Paul Magnette. Volgens De Wever staat de Franstalige socialistische partij voor een beleid van hoge uitgaven en uitkeringspolitiek.

In een interview met Frédéric Chardon in La Libre Belgique legt Bart De Wever de nadruk op de economie en de overheidsuitgaven. Hij opent met een scherpe aanval op het begrotingsbeleid van de voormalige Vivaldi-coalitie.

“De begroting die deze coalitie van Vivaldi heeft geërfd, is zoals de Titanic: een schip dat aan het zinken was…”

Volgens De Wever moet zijn regering structurele hervormingen doorvoeren die eerder nooit zijn gerealiseerd. Tegelijk wil hij de koopkracht verhogen. Tegen 2030 zouden werknemers volgens hem jaarlijks 1.000 euro netto extra moeten overhouden.

“Dit land zit boven de 50 procent van het bbp aan overheidsuitgaven. We moeten onder die grens. Op federaal niveau heeft België compromissen opgestapeld, met de PS als dominante kracht in Wallonië. De PS houdt van uitgeven en van uitkeringspolitiek, zonder gevoel voor financiële verantwoordelijkheid, omdat de rekening door anderen wordt betaald. Ik ben de Walen die voor de Mouvement Réformateur en Les Engagés hebben gestemd dankbaar, want dat geeft ons de kans om op federaal niveau beleid te voeren.”

In Sudinfo gaat de premier ook in op de pensioenmalus, die deze week voor controverse zorgde na uitspraken van Jan Jambon over de loopbanen van vrouwen. De Wever zegt dat hij achter de maatregel staat.

“De malus is niet onvermijdelijk. Er wordt gezegd dat vrouwen vaker deeltijds hebben gewerkt omdat ze voor de kinderen zorgden. Men spreekt dan over onrechtvaardigheid, maar we hebben daar rekening mee gehouden: men moet 35 jaar deeltijds hebben gewerkt om de malus te vermijden, op een loopbaan van 42 jaar. Waar zit het probleem? Ik zie er wel een als men zegt dat inactiviteit een levenskeuze kan zijn: eerst een loon, daarna een uitkering en vervolgens een pensioen. Zelfs als dat houdbaar zou zijn, is het niet eerlijk.”

Ook de hervorming van de werkloosheid verdedigt De Wever nadrukkelijk. Volgens hem lijken de eerste cijfers zijn regering gelijk te geven.

“De eerste cijfers bevestigen wat we dachten: één op de drie uitgeslotenen wendt zich tot het OCMW. Dan kan men zich afvragen waar de andere twee zijn gebleven die een werkloosheidsuitkering kregen en er blijkbaar geen behoefte aan hadden. En ze zochten niet noodzakelijk werk. Als men geen werk zoekt, moet men ook geen recht hebben op werkloosheid. Ik besef dat de gevolgen van de hervorming groter zijn in het zuiden van het land dan in het noorden, maar op termijn zullen de voordelen volgens mij ook groter zijn voor het zuiden.”