Xavier Dupont de Ligonnès: Gilles Galloux blaast de Amerikaanse piste nieuw leven in en spreekt van “eerste sporen”
Vijftien jaar na de moorden in Nantes en de verdwijning van Xavier Dupont de Ligonnès neemt een voormalige cybercriminaliteitsspeurder het dossier opnieuw op. Hij verdedigt de hypothese van een methodisch voorbereide vlucht, gebaseerd op digitale sporen, logistieke elementen en aanwijzingen die naar de Verenigde Staten wijzen.
Gepubliceerd door Harrison du Bus
Samenvatting van het artikel
Vijftien jaar na de tragedie in Nantes blaast een voormalige cybercriminaliteitsspecialist de piste van een georganiseerde vlucht nieuw leven in. Op basis van digitale sporen, chronologische anomalieën en een bericht dat naar de VS verwijst, zegt hij over eerste aanwijzingen te beschikken die hij ter plaatse wil verifiëren. Formeel bewijs ontbreekt voorlopig, maar volgens hem blijft de hypothese van een vlucht open.
De zaak gaat terug tot het voorjaar van 2011. In Nantes worden de lichamen van de echtgenote en de vier kinderen van Xavier Dupont de Ligonnès ontdekt onder het terras van de gezinswoning. De autopsie situeert de overlijdens tussen 4 en 6 april. Het vermoedelijke wapen is een .22 LR-karabijn, afkomstig van de vader van de verdachte. Op 10 april verlaat hij de stad, begint een dagenlange tocht door Frankrijk en verdwijnt uiteindelijk spoorloos in de Var.
Tijdens die vlucht wordt hij gezien door restauranthouders en hoteluitbaters, gefilmd door bewakingscamera’s en geflitst door een snelheidsradar. Het laatste materiële spoor situeert zich nabij een hotel in het Massif des Maures, nadat hij zijn wagen heeft achtergelaten. Daarna verdwijnt hij te voet, met een hoes over de schouder, wat voor velen wijst op een zelfmoord. Sindsdien is er geen formeel bewijs van leven of overlijden vastgesteld.
Een digitaal onderzoek van ongeziene omvang
Al in 2011 werd een grootschalig onderzoek opgestart naar de digitale sporen van de voortvluchtige. De speurder die dit luik beheerde, analyseerde internetverbindingen, IP-adressen, gebruikersnamen en pseudoniemen van Dupont de Ligonnès. Hij zou tientallen aliassen en een twintigtal accounts op diverse websites hebben gebruikt.
De verouderde computerapparatuur die hij gebruikte, zou bepaalde identificaties hebben vergemakkelijkt. Het onderzoek omvatte miljoenen regels code om mogelijke aanwijzingen te reconstrueren, met als doel de chronologie van de dagen vóór en na de feiten in kaart te brengen.
De nacht van 5 op 6 april geldt als cruciaal. De digitale en relationele activiteit van de verdachte wordt omschreven als opvallend koel: downloads van beelden, e-mails, telefoongesprekken, geldopnames en verzoeken om foto’s aan een naaste. Dat wijst volgens de speurder op een methodische en afstandelijke houding, moeilijk te rijmen met een onmiddellijke mentale instorting.
De hypothese van een georganiseerde vlucht
Volgens de voormalige speurder past de verdwijning niet in het patroon van een wanhoopsdaad. Hij verdedigt de piste van een geënsceneerde verdwijning. De verdachte zou zijn verschijningen hebben gecontroleerd, doelbewust sporen hebben achtergelaten en zijn verdwijning hebben geregisseerd.
Hij wijst op periodes van stilte, momenten waarop toestellen geen signalen meer uitzenden en onduidelijke trajecten. Die onderbrekingen zouden even betekenisvol zijn als zichtbare sporen. Ook wordt de mogelijkheid van externe hulp geopperd, bijvoorbeeld logistieke steun of hulp bij verplaatsingen zonder sporen na te laten.
Tot de hypothesen behoort het gebruik van een mobiel voertuig, zoals een camper, om zonder hotelreserveringen te reizen. Ook een vertrek per vliegtuig wordt niet uitgesloten, mede door vroegere banden van de verdachte met de Verenigde Staten.
“Wat mij het meest treft, is niet de wanhoop maar de manipulatie,” stelt de speurder, die in het dossier het portret ziet van een man die zijn imago en zijn verdwijning zorgvuldig kon regisseren.
De Amerikaanse piste
Een bericht aan een naaste, waarin wordt verwezen naar een gedeelde herinnering uit november 1990, geldt voor hem als een sleutelindicatie. Hij ziet daarin een mogelijke verwijzing naar de Verenigde Staten, een land waar Dupont de Ligonnès eerder verbleef en contacten had.
De speurder zegt vandaag over eerste aanwijzingen te beschikken en wil die ter plaatse verifiëren. Hij plant ontmoetingen met vroegere contacten, wil getuigenissen kruisen en digitale data confronteren met terreinonderzoek. Alleen tastbaar bewijs van aanwezigheid na 2011 zou het dossier officieel kunnen heropenen.
Hij benadrukt het belang van veldwerk: “Je vindt Xavier Dupont de Ligonnès niet via ChatGPT… de enige manier is ter plaatse gaan.” Het doel is een directe getuigenis te verkrijgen die bevestigt dat de voortvluchtige na zijn verdwijning is gezien.
Een dossier vol vraagtekens
Door de jaren heen bleef de zaak aanleiding geven tot uiteenlopende hypothesen: zelfmoord in de Var, vlucht naar het buitenland, identiteitsverandering. Geen enkele piste is definitief bevestigd.
Vijftien jaar na de feiten blijft de zaak een van de meest raadselachtige in het Franse justitiële landschap. De herlancering van de Amerikaanse piste levert geen sluitend bewijs op, maar onderstreept dat het mysterie rond de verdwijning nog steeds onopgelost is.
