Drie indicators vertellen één verhaal: stagflatie klopt aan de deur

Dinsdag verschenen drie economische rapporten die elk op zich al verontrustend zijn, maar samen een patroon vormen dat beleidsmakers al jaren vrezen. De groothandelsprijzen in Duitsland en de VS stegen in maart met 4 procent op jaarbasis, terwijl ze de voorgaande drie maanden nog op 1,2 procent lagen. Tegelijk verlaagde het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zijn groeiverwachting voor de wereldeconomie. De diagnose schrijft zich bijna vanzelf: groeivertraging plus heroplaaiende inflatie, wat de klassieke definitie van stagflatie is.

Photo Belgaimage — Luxembourg, Luxembourg, 2024-06-20. Director of the IMF Kristalina Georgieva in the Press conference of Article IV review of euro area policies. The International Monetary Fund (IMF) presents the main messages of its regular review of euro area policies on 20 June 2024. Luxembourg, Luxembourg, 2024-06-20. Directrice de OIF Kristalina Georgieva lors de la conference de presse de la revue des politiques de la zone euro au titre de article IV. Le Fonds monetaire international (FMI) presente les principaux messages de son examen regulier des politiques de la zone euro le 20 juin 2024.

Gepubliceerd door Dominique Dewitte

15 april 2026 à 06h17

Volg ons op

Inhoud

Energie als ontstekingsmechanisme
IMF: minder groei, meer inflatie
Het dilemma van de centrale bankiers

Energie als ontstekingsmechanisme

De cijfers uit Duitsland zijn het meest alarmerend. Het federale statistiekbureau Destatis meldde vanmorgen dat de groothandelsprijzen in maart met 4,1 procent stegen tegenover een jaar eerder, de sterkste stijging sinds februari 2023. De drie voorgaande maanden stonden telkens op plus 1,2 procent, wat de breuk abrupt, niet geleidelijk maakt. De belangrijkste oorzaak: olieproducten werden 17,8 procent duurder dan een jaar geleden, en non-ferrometalen zoals koper en aluminium stegen met 48,4 procent. Beide bewegingen zijn rechtstreekse gevolgen van het conflict in het Midden-Oosten.

In de VS bevestigt de Producentenprijsindex (PPI) van het Bureau of Labor Statistics hetzelfde signaal. De Amerikaanse groothandelsprijzen stegen in maart met 4 procent op jaarbasis, een sprong van 3,4 procent vergeleken met februari. Energiekosten lagen daar aan de basis: finale vraagprijzen voor energie schoten in maart met 8,5 procent omhoog op maandbasis. Cruciaal detail: de PPI is een voorlopende indicator. Wat groothandelaren vandaag betalen, betalen consumenten morgen. Het is precies dit mechanisme dat stagflatie in gang zet.

IMF: minder groei, meer inflatie

Dan is er het IMF, dat vandaag zijn World Economic Outlook publiceerde, het halfjaarlijkse rapport over de wereldeconomie. De conclusie is somber. De mondiale groei wordt voor 2026 bijgesteld naar 3,1 procent, een daling van 0,3 procentpunt tegenover de schatting van 3,4 procent voor 2025. Voor de eurozone is de prognose nog zwakker: 1,1 procent groei in 2026, tegenover 1,4 procent in 2025. Tegelijk verwacht het IMF dat de wereldwijde inflatie in 2026 oploopt tot 4,4 procent, mede door hogere energie- en voedselprijzen als gevolg van het conflict.

Het IMF hanteert in dit rapport een "referentieprognose" in plaats van de gebruikelijke basisscenario, omdat de onzekerheid over de duur en reikwijdte van het Midden-Oostenconflict economische modellering bemoeilijkt. Met andere woorden: het kan nog slechter worden dan de cijfers suggereren en ze bevestigen de zorgen om stagflatie.

Het dilemma van de centrale bankiers

Centrale banken zoals de Europese Centrale Bank (ECB) en de Amerikaanse Federal Reserve (Fed) zitten in een beleidsval. Stijgende inflatie vraagt normaliter om renteverhogingen, om koopkracht af te koelen en prijzen te stabiliseren. Vertragende groei vraagt normaliter om renteverlagingen, om investeringen en consumptie te stimuleren. Stagflatie vraagt om allebei tegelijk, wat onmogelijk is. De Fed hield haar beleidsrente vorige maand op het niveau van 3,5 tot 3,75 procent. Verdere verlagingen, die begin 2026 nog werden ingeprijsd door de markt, liggen nu effectief in de koelkast.

Voor Belgische en Europese bedrijven vertaalt dit zich concreet. Hogere groothandelsprijzen komen via toeleveringsketens in de productiekosten terecht. Een aanhoudend hoge rente drukt de investeringsbereidheid en een trager groeiende wereldeconomie beperkt de exportmogelijkheden. De drie samen beloven weinig goeds.