Alexia Bertrand wil remgeld behouden en extra voordelen mutualiteiten beperken
Anders wil verbieden dat aanvullende verzekeringen van mutualiteiten het remgeld volledig terugbetalen. Volgens Alexia Bertrand verdwijnt daardoor de financiële rem die patiënten moet responsabiliseren.
Gepubliceerd door A.G.
Samenvatting van het artikel
-Anders wil verbieden dat mutualiteiten het remgeld via aanvullende verzekeringen volledig terugbetalen, omdat dit volgens Alexia Bertrand de financiële rem op zorgconsumptie wegneemt.
-De partij wil tegelijk de aanvullende voordelen van mutualiteiten strenger reguleren om de grens tussen solidariteit en commerciële concurrentie te herstellen.
Het voorstel herlanceert het debat over de toegankelijkheid van de gezondheidszorg, de beheersing van de uitgaven en de steeds commerciëlere rol van de mutualiteiten.
Concreet stelt Alexia Bertrand voor om mutualiteiten te verbieden het remgeld terug te betalen via hun aanvullende verzekeringen. Voor jongeren onder de 18 jaar wil ze wel een uitzondering behouden, maar met een wettelijk plafond op de terugbetaling.
De Anders-politica (ex-Open Vld) wil ook de aanvullende voordelen van mutualiteiten strenger reguleren en wettelijk vastleggen wat al dan niet terugbetaald mag worden. Kleine extra’s zoals vakantiekampen, wellnessvoordelen of andere perifere terugbetalingen zouden volgens haar te ver afstaan van de kerntaak van de mutualiteiten en moeten daarom sterker worden gereguleerd of in sommige gevallen verboden.
Haar doel is duidelijk: vermijden dat het remgeld tot nul wordt herleid en opnieuw een echte rem wordt op overconsumptie van gezondheidszorg.
Het debat dat Anders opnieuw opent, gaat veel verder dan een louter technische discussie over aanvullende verzekeringen van mutualiteiten. Via een voorstel dat het remgeld opnieuw betekenis wil geven, raakt federaal parlementslid Alexia Bertrand in werkelijkheid aan een discreet maar fundamenteel onderdeel van het Belgische gezondheidsmodel : het remgeld zelf. Volgens haar wordt dat mechanisme geleidelijk uitgehold doordat sommige mutualiteiten het resterende bedrag achteraf volledig terugbetalen via aanvullende verzekeringen.
De patiënt responsabiliseren staat centraal
In de Belgische logica had het remgeld nooit uitsluitend de bedoeling om zorg te financieren. Het moest patiënten ook responsabiliseren door hen een beperkte financiële bijdrage te laten betalen bij een consultatie, onderzoek of aankoop van geneesmiddelen.
Maar volgens Alexia Bertrand vernietigen mutualiteiten dat principe wanneer ze die kost de facto tot nul herleiden via aanvullende terugbetalingen. Het gevolg is volgens haar een banalisering van zorgconsumptie en het verdwijnen van de financiële drempel die buitensporig gebruik moest voorkomen.
De kritiek richt zich ook op het economische model van de mutualiteiten. Anders verwijt sommige mutualiteiten dat ze deze terugbetalingen gebruiken als marketinginstrument om leden aan te trekken in een steeds agressievere concurrentiestrijd.
Volgens de liberale partij verwijderen mutualiteiten zich zo van hun historische solidariteitsopdracht om voordelen aan te bieden die steeds meer lijken op private consumptieproducten
Volgens de partij verwijderen mutualiteiten zich zo van hun historische solidariteitsopdracht om voordelen aan te bieden die steeds meer lijken op private consumptieproducten: terugbetalingen voor vakantiekampen, wellnessbonnen en andere extra’s die vooral bedoeld zijn om leden te verleiden.
Moeten zorgkosten zo veel mogelijk gratis worden gemaakt ?
Achter deze polemiek schuilt in werkelijkheid een oud ideologisch debat over de gezondheidszorg. Moeten zorgkosten zo veel mogelijk gratis worden gemaakt om te vermijden dat mensen afzien van zorg, of moet een financiële bijdrage behouden blijven om patiënten te responsabiliseren en de uitgaven van het RIZIV onder controle te houden?
Voorstanders van de mutualiteiten wijzen er op hun beurt op dat het remgeld ook kwetsbare patiënten kan ontmoedigen om tijdig medische hulp te zoeken. Anders vindt echter dat mutualiteiten, door dit mechanisme systematisch te neutraliseren, bijdragen aan de explosie van de gezondheidsuitgaven en de grens tussen solidariteit en commerciële concurrentie doen vervagen.
