De shocktherapie van Javier Milei levert spectaculaire resultaten op. Twaalf miljoen mensen zijn uit de armoede geraakt
Na zijn aantreden voert Javier Milei een radicale koerswijziging door in de Argentijnse economie. Met massale besparingen, een inkrimping van de staat en ingrijpende structurele hervormingen kiest de libertaire president voor een totale breuk met decennia van interventionisme. En tegen alle verwachtingen in lijken de eerste economische indicatoren hem gelijk te geven.
Samenvatting van het artikel
Javier Milei heeft een uitzonderlijk harde besparingspolitiek doorgevoerd, met begrotingssneden, massale ontslagen en een forse terugdringing van de staat.
— Ondanks die schok verbeteren verschillende indicatoren duidelijk: de groei is terug, de inflatie daalt sterk, er is opnieuw een primair overschot en ook de armoede neemt fors af.
— De Argentijnse ervaring wordt zo een levensgroot testgeval voor de tegenstanders van breukpolitiek, van wie velen zich vergist hebben over de onmiddellijke uitkomst van Milei’s gok.
Twee jaar na zijn aantreden voert Javier Milei een radicale koerswijziging door in de Argentijnse economie. Met massale besparingen, een inkrimping van de staat en ingrijpende structurele hervormingen kiest de libertaire president voor een totale breuk met decennia van interventionisme. En tegen alle verwachtingen in lijken de eerste economische indicatoren hem gelijk te geven.
Al in de eerste maanden sloeg het staatshoofd hard toe: meer dan 30.000 ambtenaren werden ontslagen, overheidsagentschappen werden gesloten en de federale transfers naar de provincies werden drastisch teruggeschroefd, met een vermindering van 76 %. De subsidies op essentiële diensten, gas, elektriciteit, water en vervoer, werden grotendeels afgeschaft, wat meteen leidde tot een forse stijging van de levensduurte voor de Argentijnen.
Maar vooral op het vlak van pensioenen en sociale uitgaven zijn de beslissingen het meest omstreden. De regering sprak haar veto uit over een herwaardering die door het Congres was goedgekeurd, wat in 2024 leidde tot een reële daling van meer dan 17 %. Tegelijk werden de sociale uitkeringen herschikt, met een bewust gerichte focus op gezinsbijslagen voor de armste huishoudens.
Een besparingskuur die loont?
Wat op een “shocktherapie” leek, begint nochtans tastbare macro-economische effecten op te leveren. Na een krimp van 1,7 % in 2024 groeide het reële Argentijnse bbp in 2025 opnieuw met 4,4 %. Nog opvallender is dat de inflatie, de chronische plaag van het land, is teruggevallen tot 31,5 %, met een projectie van 15 % in 2026.
Ook op sociaal vlak zijn de resultaten verrassend. Volgens gegevens die door UNICEF werden aangehaald, zijn bijna 1,7 miljoen kinderen uit de armoede geraakt. In totaal zouden sinds 2024 twaalf miljoen Argentijnen deze situatie hebben verlaten, waardoor de armoedegraad met 21 punten is gedaald tot 31,6 % in de eerste helft van 2025.
Herwonnen begrotingsdiscipline
De begrotingsdiscipline vormt een andere pijler van het “Milei-model”. Volgens het Internationaal Monetair Fonds heeft Argentinië in 2024 een primair overschot van 1,8 % gerealiseerd en in 2025 van 2 %, een zeldzame prestatie in de recente geschiedenis van het land. Een rechtstreeks gevolg daarvan is de spectaculaire daling van de verhouding tussen de overheidsschuld en het bbp, van 157 % in 2023 naar 75 % eind 2025.
Een opvallend traject, dat sterk contrasteert met dat van veel westerse economieën. Ter vergelijking: in Frankrijk steeg diezelfde ratio in dezelfde periode van 110 % naar 117,4 %, wat de groeiende kloof illustreert tussen twee tegengestelde economische modellen.
Een riskante maar bewuste gok
Vandaag voeden deze eerste resultaten het internationale debat: is de Argentijnse ervaring het bewijs dat een radicale besparingskuur een economie in crisis weer duurzaam op de rails kan krijgen? Voorzichtigheid blijft geboden, maar één ding staat vast: Argentinië is in nauwelijks een jaar tijd uitgegroeid tot een economisch laboratorium dat door de rest van de wereld aandachtig wordt gevolgd.
Javier Milei heeft in elk geval aangetoond dat theoretici als Thomas Piketty, die petities ondertekenden waarin zijn beleid als rampzalig werd bestempeld, zich grondig hebben vergist.
