Kruitvat Iran of goudmijn Cuba: Trumps strategisch dilemma
40–50% van de wereldwijd inzetbare Amerikaanse luchtmachtcapaciteit bevindt zich momenteel in het Midden-Oosten. Dat is vergelijkbaar met de schaal van de Irakoorlogen in 1991 en 2003. Toch voert de VS geen aanvallen uit. De militaire aanwezigheid is indrukwekkend, maar het strategische doel blijft vooralsnog onuitgesproken. Terwijl Trump opnieuw richting een oorlogsscenario met Iran beweegt, ligt er dichter bij huis een politieke jackpot: Cuba.
Samenvatting van het artikel
De VS heeft ongezien veel militaire capaciteit rond Iran samengetrokken, maar een aanval dreigt uit te monden in een langdurig en riskant regionaal conflict. Tegelijk ligt dichter bij huis een politieke opportuniteit in Cuba, waar regimeverandering zou kunnen uitgroeien tot een zichtbaar en winstgevend wederopbouwproject.
Het wespennest Iran
Volgens Trump denkt topgeneraal Dan Caine (de voorzitter van de Joint Chiefs of Staff) dat een aanval op Iran "makkelijk te winnen" is, maar dat is Trumps eigen weergave, niet die van Caine zelf. Meerdere bronnen melden dat Caine het Witte Huis juist waarschuwt voor hoge risico's: Amerikaanse slachtoffers, uitgeputte wapenvoorraden en de dreiging van een langdurig regionaal conflict. Dezelfde Caine die volledig achter de Maduro-operatie stond, is inzake Iran aanzienlijk voorzichtiger.
Teheran weet dat en probeert tijd te winnen. Laat de VS uiteindelijk maar toeslaan, incasseer en reageer vervolgens precies zo dat Washington dieper wordt meegezogen in een regionaal wespennest. Aanvallen op Amerikaanse bases, op Saoedische olie-infrastructuur, op Israëlische installaties, op ambassades. Geen “boots on the ground”, maar een eindeloze cyclus van aanvallen en tegenaanvallen. Dagen worden zo weken, weken worden maanden en hoe langer het duurt, hoe sneller de steun voor “Trump’s oorlog in het Midden-Oosten” afbrokkelt, in Amerika én bij regionale bondgenoten.
Pour continuer la lecture, abonnez-vous ou utilisez un crédit.
