De Amerikaanse kakistocratie, of de wereldwijde prijs van een geïmproviseerde oorlog

Kakistocratie is niet enkel een scheldwoord. De term, die al sinds de 18de eeuw bestaat, betekent letterlijk het bestuur door de slechtsten. In de bestuurskunde gebruikt men minder polemische en meer analytische begrippen: de politisering van benoemingen, de verzwakking van aanwervingen op basis van verdienste, en de verwarring tussen loyaliteit en competentie. De wetenschappelijke literatuur is daar opmerkelijk eensgezind over: systemen die gebaseerd zijn op meritocratische aanwerving gaan gepaard met minder corruptie, terwijl gepolitiseerde carrières vaker leiden tot corruptie en tot een bureaucratie van lagere kwaliteit.

Hegseth gaf zelf de sleutel tot deze interpretatie. Tijdens een officiële briefing in het Pentagon beloofde hij een oorlog te voeren met “maximum authorities” en zonder wat hij “stupid rules of engagement” noemt. Die woordkeuze is niet onschuldig. Het wijst niet alleen op brutaliteit, maar ook op een diep wantrouwen tegenover juridische terughoudendheid, politieke controle en operationele beperkingen. Wanneer een verantwoordelijke van het Pentagon de institutionele waarborgen voorstelt als ideologische obstakels, beschrijft hij geen coherente strategie. Hij onthult een visie op bevelvoering waarin macht het argument is en procedure de vijand wordt.