Vandaag een bedrijfsbeslissing, morgen een begrotingsprobleem : Proximus is geen uitzondering, het is een signaal
Vrije tribune van Erik Saelens, ondernemer en technologie-expert. De aankondiging dat Proximus netto 1.200 banen schrapt tegen 2030 klinkt op het eerste gezicht als een klassiek herstructureringsverhaal. Maar dat is het niet. Wie denkt dat dit gewoon een lineaire besparing is, mist wat er echt gebeurt onder de oppervlakte.
Samenvatting van het artikel
Proximus schrapt 1.200 banen tegen 2030. Volgens Erik Saelens is dit geen klassieke herstructurering, maar een structurele AI-verschuiving met budgettaire gevolgen.
Die 1.200 jobs zijn slechts het zichtbare deel. Daarachter zit een veel bredere beweging: outsourcing, rightsourcing, vacaturestops, omscholing naar kleinere teams en vooral het stilaan verdwijnen van managementlagen die door AI gewoon niet langer nodig zijn. Tel dat allemaal samen en de echte bottom line wordt pijnlijk duidelijk: dit gaat richting een halvering van het aantal FTE’s. Niet van vandaag op morgen, maar wel onvermijdelijk.
Een pragmatische CEO zoals Stijn Bijnens weet perfect waar de inefficiënties zitten. De combinatie van artificiële intelligentie, automatisering en druk op marges laat weinig ruimte voor nostalgie. Dit is geen strategische keuze meer, dit is pure noodzaak.
En toch blijven we in België vasthouden aan een hardnekkige mythe. Dat jobs beschermd zijn. Dat structuren blijven bestaan. Dat technologie geleidelijk en voorzichtig wordt ingevoerd. Maar de wereld beweegt niet op ons tempo. AI versnelt, kapitaal verschuift en concurrentie wordt elke dag globaler. Bedrijven die niet ingrijpen, verdwijnen gewoon.
De echte vraag is dan ook niet hoeveel jobs er verdwijnen. De echte vraag is waar we nieuwe waarde creëren, en wie daar klaar voor is. Want dit gaat niet enkel over jobverlies. Het gaat over productiviteitssprongen, over kleinere en slimmere teams, en over een fundamenteel andere manier waarop werk georganiseerd wordt.
En dan is er nog een realiteit waar we nauwelijks over spreken. Als je dit doortrekt naar een halvering van het personeelsbestand in België, dan praat je alleen al over ongeveer 325 miljoen euro per jaar minder inkomsten uit belastingen en sociale bijdragen. En als een significant deel van die mensen geen nieuwe job vindt, komt daar nog een tweede klap bovenop: uitkeringen, begeleiding, verlies aan consumptie. Dan spreken we niet langer over miljoenen, maar over nog eens honderden miljoenen extra kosten. Wat vandaag een bedrijfsbeslissing lijkt, wordt morgen een begrotingsprobleem.
Het is tijd dat we wakker worden. Niet alleen bedrijven, maar ook beleidsmakers, onderwijs, vakbonden en werknemers zelf. Want de realiteit is eenvoudig en hard tegelijk: de wereld wacht niet op België.
En wie blijft denken in oude structuren, zal op een dag vaststellen dat hij/zij simpelweg niet meer nodig is.
