In Cannes: muze of wandelend reclamebord?

Le Point beschrijft de opkomst van de zogenaamde “imagomanagers”: tussenpersonen die contracten onderhandelen tussen sterren en grote modehuizen. Een Franse actrice met een exclusiviteitscontract kan jaarlijks tussen de twee en drie miljoen euro opbrengen. Zelfs een simpele passage op de trappen kan enkele tienduizenden euro’s waard zijn, als de mediavisibiliteit groot genoeg wordt geacht.

Niet Fanny Ardant

Niet iedereen speelt dat spel mee. Fanny Ardant heeft volgens Le Point financiële aanbiedingen bijna altijd geweigerd. Andere sterren laten zich dan weer volledig “vastzetten” door één merk, zoals Marion Cotillard, ambassadrice van Chanel. Een concurrerend product dragen? Onmogelijk.

Het onderzoek verwijst ook naar Julianne Moore, die voor twee jaar het gezicht werd van Messika. Het Franse juwelenhuis kiest bewust voor een duurzame associatie met een internationale ster, rechtstreeks onderhandeld met haar Amerikaanse agentschap WME, zonder tussenkomst van een Franse imagomanager.

Progressief imago, maar het geld is welkom

Daar zit een behoorlijk smakelijke ironie in. Veel van die sterren cultiveren een progressief, geëngageerd imago en spreken graag vermanend over kapitalisme, de planeet of ongelijkheid. Maar voor de cheques van de luxesector halen ze hun neus niet op. Het woord “muze” klinkt chic. Het bewaart de artistieke aura. Maar in de praktijk is het soms vooral een elegante verpakking voor een veel plattere realiteit: die van het wandelende reclamebord op hoog niveau.

Sinds Covid en de explosie van Instagram is die economie nog professioneler geworden. Merken analyseren Getty-foto’s, posts op sociale media en wereldwijde zichtbaarheid voor ze betalen. De droom van Cannes bestaat nog altijd. Maar zoals Le Point toont, hangt er intussen een heel precies prijskaartje aan.