Het democratisch tekort van Europa is geen toeval
Het Europees Parlement kampt met een structurele disfunctionaliteit die veel verder reikt dan het vaak bekritiseerde pendelen tussen Brussel en Straatsburg. Dat maandelijkse reiscircus kost de belastingbetaler volgens de meest recente cijfers van de Europese Rekenkamer jaarlijks zo’n 114 miljoen euro, maar achter de schermen spelen diepere problemen. Die vertragen de werking van het Parlement, maken het ondoorzichtig en tasten het vertrouwen van burgers aan. Het gaat om grotendeels systemische knelpunten die weinig aandacht krijgen, niet in het minst omdat zelfs insiders moeite hebben om het complexe wetgevingsproces volledig te doorgronden.
Samenvatting van het artikel
Het Europees Parlement kampt met structurele tekortkomingen die verder gaan dan het symbolische pendelen tussen Brussel en Straatsburg. Onvoltooide dossiers, wisselende meerderheden en ondoorzichtige besluitvorming maken verantwoordelijkheid moeilijk te traceren en vergroten de afstand tot burgers. Dat democratisch tekort is geen toeval, maar het gevolg van institutionele keuzes in het ontwerp van het systeem.
Onafgewerkte dossiers blijven liggen
Een eerste kernprobleem is dat wetsvoorstellen in het Europees Parlement niet vervallen aan het einde van een legislatuur. In tegenstelling tot nationale parlementen blijven onafgewerkte dossiers simpelweg liggen en worden ze overgenomen door een nieuw verkozen parlement, vaak in een vroeg stadium van behandeling. Na de Europese verkiezingen van 2024 ging het volgens cijfers van het Europees Parlement zelf om ruim 119 dossiers. Dat zorgt voor een zware erfenis voor nieuwe parlementsleden en leidt tot een structurele overbelasting, waardoor prioriteiten vervagen en besluitvorming verder vertraagt. Pogingen om een discontinuïteitsprincipe in te voeren, zoals in nationale parlementen, worden tot nu toe afgeremd door de instellingen zelf.
Pour continuer la lecture, abonnez-vous ou utilisez un crédit.
