Pedro Sánchez voert Beijing op als decor voor zijn politieke overleving

De Spaanse premier Pedro Sánchez keerde woensdag terug uit Beijing met een historisch akkoord op zak: een strategische dialoog die de Spaans-Chinese relatie naar het hoogste niveau in 53 jaar tilt. Timing is alles in de politiek, en die timing is onmiskenbaar. Thuis leidt Sánchez nu al jaren een kwakkele minderheidscoalitie, onderzoeken rechtbanken zijn echtgenote en partijgenoten voor mogelijke misdrijven, maar in Beijing speelt Sánchez wereldleider. Die vlucht naar voren roept ernstige vragen op.

Bases américaines refusées, commerce menacé : la confrontation entre Sánchez et Trump s’envenime — The President of the Government, Pedro Sánchez, speaks during a session of control of the Government, in the Congress of Deputies, on 25 February 202, in Madrid (Spain). The Government faces a new control session with current issues on the table, such as the complaint against the exDAO of the National Police, the declassification of the 23F documents and the negotiations between PP and Vox, among other matters. In addition, the Government faces urgent questions on migration policy and railway infrastructures. 25 FEBRUARY 2026 Eduardo Parra / Europa Press 02/25/2026

Gepubliceerd door Dominique Dewitte

15 april 2026 à 16h49

Volg ons op

Samenvatting van het artikel

- Pedro Sánchez verhoogde deze week de Spaans-Chinese relatie naar het hoogste diplomatieke niveau in 53 jaar, maar zijn toenadering tot Beijing botst frontaal met het EU-beleid dat Chinese techbedrijven als veiligheidsrisico bestempelt.

- Tegelijk steunt China het Rusland dat Sánchez zegt te bestrijden via zijn steun aan Oekraïne, en lekte uit dat hij Xi achter gesloten deuren zijn zegen gaf voor de annexatie van Taiwan.

- De timing is niet toevallig: thuis staat zijn echtgenote terecht voor vier mogelijke misdrijven, en een wereldtoneel biedt altijd betere beelden dan een rechtszaal.

Inhoud

Een akkoord met een bedrijf dat op Europa's zwarte lijst staat
China én Oekraïne steunen, de kwadratuur van de cirkel
Spanje "steunt vastbesloten het éénChinaprincipe"?
Sánchez geloofwaardigheid is ver te zoeken

Volledige berichtgeving over

Spanje

Een akkoord met een bedrijf dat op Europa's zwarte lijst staat

De anti-Trumpreflex is begrijpelijk. Washington gedraagt zich momenteel als een onvoorspelbare partner, en Pedro Sánchez weet precies hoe hij die spanning omzet in politiek kapitaal, thuis én in de progressieve internationale netwerken die hem omarmen als het geweten van Europa. Maar een handelsconflict met Amerika rechtvaardigt geen strategische omhelzing van een regime dat door de Europese Commissie zelf als een risico voor Europese veiligheid wordt bestempeld.

Want dat is de kern van de contradictie. Brussel bestempelt Huawei, de Chinese technologiegigant, als "hoog risico" voor Europese telecomnetwerken en raadt lidstaten aan het bedrijf te weren uit kritieke infrastructuur. Het Europese Hof van Justitie bevestigt die lijn. Toch gunde het Spaanse ministerie van Binnenlandse Zaken Huawei vorig jaar een contract van meer dan 12 miljoen euro voor het beheer van gerechtelijk toegestane telefoontaps. Washington opende een formeel onderzoek en legde de uitwisseling van inlichtingen met Madrid stil.

China én Oekraïne steunen, de kwadratuur van de cirkel

Tegelijk steunt China Rusland op precies het moment dat Pedro Sánchez Oekraïne morele en militaire steun belooft. Chinese elektronische componenten duiken op in Russische drones. Chinese machines stutten een economie die door westerse sancties eigenlijk op de knieën gedwongen had moeten worden. Wie Zelensky omhelst en Xi als "nieuwe grote wereldmacht" verwelkomt, heeft een logisch probleem dat niet wegvalt achter diplomatieke formuleringen.

Spanje "steunt vastbesloten het éénChinaprincipe"?

Nog opmerkelijker is wat de Chinese staatsmedia naar buiten brachten over het gesprek tussen Sánchez en Xi: Spanje "steunt vastbesloten het éénChinaprincipe", wat neerkomt op het stilzwijgend aanvaarden van Chinese soevereiniteit over Taiwan, een eilandstaat van 23 miljoen inwoners met een democratisch verkozen regering. Noch Sánchez, noch Xi repte er publiekelijk over. Dat soort diplomatie in de schaduw ondermijnt het vertrouwen van bondgenoten.

Pedro Sánchez heeft de plicht om de commerciële belangen van Spanje te verdedigen. Maar wie zijn politieke identiteit bouwt op democratische waarden, mag niet wegkijken van wat China is: een eenpartijstaat die zijn eigen burgers massaal heeft onderdrukt, elke onafhankelijke rechtspraak mist en zijn eigen geschiedenis actief censureert. Macron stelt tegenover Beijing dezelfde kritische vragen, maar formuleert ook concrete eisen: reciprociteit in handel, geen roofzuchtige investeringen, echte wederkerigheid. Dat is pragmatisme. Wat Sánchez doet, klinkt als capitulatie in geschenkverpakking.

Sánchez geloofwaardigheid is ver te zoeken

Het thuisfront is intussen niet verdwenen. Zijn echtgenote Begoña Gomez is in staat van beschuldiging gesteld voor vier mogelijke misdrijven. De regularisatie van tot 840.000 irreguliere migranten, hoe legitiem ook als beleidsdoelstelling, werd via koninklijk besluit doorgevoerd zonder parlementair debat. De Beijingreis biedt een welkome afleiding van binnenlandse turbulentie die Sánchez’ geopolitieke strategie er niet geloofwaardiger op maakt.