Vier trends die aangeven dat Hormuz geen eindpunt, maar een versnellend kantelpunt is
Wie alleen de vernietiging van de olieschok ziet, mist de herschepping die er onlosmakelijk op volgt. De Straat van Hormuz is geen eindpunt, maar een kantelpunt. Fossiele energie verliest haar greep niet omdat politici dat beslissen, maar omdat de markt het afdwingt. Verschillende trends bewijzen dat crises de sterkste motoren van verandering zijn en dat wie wacht op stabiliteit, de boot mist.
Samenvatting van het artikel
- De blokkade van de Straat van Hormuz veroorzaakt een olieschok, maar wie alleen de chaos ziet, mist de positieve verandering die eruit voortvloeit.
- Vier structurele trends, van de explosieve groei van hernieuwbare energie tot de herschikking van toeleveringsketens, tonen aan dat de crisis de transitie versnelt die anders decennia had gevergd.
- Schumpeter had het voorspeld: creatieve vernietiging is geen metafoor, maar een mechanisme.
Schumpeter noemde het 'creatieve vernietiging': het nieuwe bloeit op precies daar waar het oude bezwijkt. Wat we vandaag meemaken in en rondom de Straat van Hormuz is die theorie in werking. De blokkade, de dronegevechten en de olieprijsschok zijn geen eindpunten, maar startpunten.
Om verder te lezen, abonneer u of gebruik een krediet.
