Infantino rekent op Afrika om zijn positie bij de FIFA veilig te stellen
FIFA-voorzitter Gianni Infantino staat na het mislukte privatiseringsplan van het WK onder zware druk. Britse media schrijven dat hij nu nadrukkelijk de steun van Afrika zoekt. Zijn voorkeur om de WK-finale van 2030 in Casablanca te laten spelen, past volgens hen in die strategie.
Gepubliceerd door Harrison du Bus
Samenvatting van het artikel
Gianni Infantino wil in maart 2027 een vierde termijn als FIFA-voorzitter binnenhalen. Britse media zien zijn steun voor Casablanca als locatie van de WK-finale van 2030 als een poging om zijn sterke machtsbasis in Afrika verder te versterken.
Gianni Infantino beleeft de moeilijkste periode sinds hij in 2016 voorzitter van de FIFA werd. De voorbije weken kreeg hij zware kritiek nadat zijn plan om private investeerders te laten deelnemen aan de inkomsten van FIFA-competities volledig strandde.
De UEFA nam openlijk afstand. Ook verschillende nationale bonden en spelersvakbond FIFPro keerden zich tegen de manier waarop de FIFA wordt bestuurd. Zelfs binnen zijn eigen entourage groeit de twijfel. The Times schreef dat steeds meer invloedrijke figuren uit de voetbalwereld nadenken over een tegenkandidaat voor de voorzittersverkiezingen van maart 2027. Dat scenario leek tot voor kort ondenkbaar.
Toch denkt Infantino niet aan opstappen. Hij wil zich opnieuw kandidaat stellen voor een vierde ambtstermijn.
Afrika blijft de sleutel tot de macht
Volgens The Telegraph past zijn huidige strategie in een lange traditie binnen de FIFA. Al tientallen jaren vormen de 54 lidbonden van de Afrikaanse voetbalconfederatie (CAF) een beslissend machtsblok bij voorzittersverkiezingen. João Havelange begreep als eerste het belang van die stemmen. Sepp Blatter bouwde daarop voort met extra financiële steun en door het WK van 2010 aan Zuid-Afrika toe te wijzen.
Infantino versterkte die band nog verder. Hij verhoogde de financiële steun aan nationale voetbalbonden, breidde het WK uit naar 48 landen en gaf Afrika daardoor vier extra tickets voor de eindronde. Daarnaast kregen alle 211 FIFA-lidbonden hogere gegarandeerde financiering.
Die investeringen leveren hem vandaag politieke steun op. Terwijl elders kritiek klinkt, sprak de CAF deze week opnieuw unaniem haar vertrouwen uit in de FIFA-voorzitter. CAF-voorzitter Patrice Motsepe noemde Infantino zelfs "een trouwe vriend van Afrika".
Strijd om de WK-finale
Tegen die achtergrond krijgt ook de discussie over de finale van het WK 2030 een politieke dimensie. Officieel is nog geen beslissing genomen tussen Madrid en Casablanca. Toch schrijft The Telegraph dat Infantino persoonlijk aandringt op het toekomstige Grand Stade Hassan II in Casablanca. Dat stadion zou plaats bieden aan 115.000 toeschouwers.
Een finale in Marokko zou Afrika voor het eerst het absolute uithangbord bezorgen van een wereldkampioenschap dat samen wordt georganiseerd door Spanje, Portugal en Marokko. Dat zou tegelijk de goodwill bij de Afrikaanse voetbalbonden verder kunnen vergroten, vlak voor de FIFA-verkiezingen. Opvallend is bovendien dat die verkiezingen in maart 2027 in Rabat plaatsvinden.
Diplomatieke spanningen
De discussie speelt zich af op een gevoelig moment. De relaties tussen Spanje en Marokko staan opnieuw onder druk na de massale migratiestroom naar de Spaanse enclave Ceuta eind juli. Madrid sprak daarbij van een aantasting van de Spaanse territoriale integriteit.
Mocht de WK-finale uiteindelijk niet naar Madrid maar naar Casablanca gaan, dan krijgt die beslissing ook een duidelijke diplomatieke betekenis. De Spaanse voetbalbond verzet zich daarom openlijk tegen dat scenario. Voorzitter Rafael Louzán maakte al meermaals duidelijk dat Spanje de finale van het WK 2030 wil organiseren.
Daar komt nog een andere rivaliteit bij. Spanje en Marokko vissen steeds vaker in dezelfde vijver van voetballers met een dubbele nationaliteit. Marokko slaagt er de jongste jaren geregeld in om spelers die in Spanje zijn geboren voor de Marokkaanse nationale ploeg te laten kiezen.
Sport of verkiezingsstrategie?
Elk van die elementen kan afzonderlijk worden uitgelegd als een sportieve of diplomatieke keuze. Samen vormen ze echter een breder politiek plaatje. Nu zijn positie onder druk staat, zoekt Infantino nadrukkelijk toenadering tot het continent dat hem traditioneel de meeste stemmen oplevert. Tegelijk verdedigt hij een beslissing die dat vertrouwen nog kan versterken, terwijl de volgende voorzittersverkiezing plaatsvindt in een van zijn trouwste bondgenoten.
Er is geen bewijs dat de keuze voor de WK-finale van 2030 door electorale motieven wordt bepaald. Toch voeden de timing, de publieke verklaringen en de politieke belangen de speculatie.
Daardoor rijst steeds nadrukkelijker de vraag of de belangrijkste beslissingen binnen de FIFA uitsluitend nog in het belang van het voetbal worden genomen, of ook een rol spelen in de politieke overlevingsstrijd van haar voorzitter.
