"Hoe je een land om zeep helpt": Bill Ackman hekelt uitwassen van de welvaartsstaat en het immigratiebeleid
Miljardair Bill Ackman haalt uit naar het migratiebeleid, de stijgende belastingdruk en de uitdijende welvaartsstaat. Volgens hem dreigt de combinatie van onvoldoende gecontroleerde immigratie, hogere belastingen en een logge bureaucratie landen in een spiraal van economische en maatschappelijke achteruitgang te duwen.
Samenvatting van het artikel
Bill Ackman hekelt op X de gevolgen van immigratie, de belastingdruk en de welvaartsstaat, die hij beschouwt als factoren die bijdragen aan de neergang van een land.
"Hoe je een land om zeep helpt": onder die provocerende titel deelde de Amerikaanse investeerder Bill Ackman op X een bijzonder scherpe analyse van de mechanismen die volgens hem een land verzwakken.
De oprichter van investeringsfonds Pershing Square vertrekt vanuit een eenvoudig principe: economische prikkels bepalen het menselijk gedrag. Vervolgens somt hij een reeks beleidskeuzes en ontwikkelingen op die volgens hem de welvaart en stabiliteit van een land op termijn in gevaar kunnen brengen.
Immigratie en welvaartsstaat onder vuur
Bill Ackman hekelt in de eerste plaats een sociaal systeem dat volgens hem zo genereuze uitkeringen biedt dat het mensen aantrekt die weinig geneigd zijn om te werken. Daarnaast uit hij kritiek op een migratiebeleid dat volgens hem onvoldoende rekening houdt met de mate waarin nieuwkomers in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien, of met de risico's die bepaalde politieke en religieuze ideologieën voor het gastland kunnen inhouden.
De investeerder maakt zich ook zorgen over sociale regelingen die volgens zijn redenering grote gezinnen zouden bevoordelen die afhankelijk zijn van overheidssteun. Tegelijk zouden hoogopgeleide vrouwen met een baan het moederschap uitstellen vanwege hun professionele en financiële verplichtingen.
Ook regularisatieprogramma's liggen onder vuur. Ackman hekelt dat illegale immigranten via dergelijke regelingen een verblijfsstatus, het staatsburgerschap en stemrecht kunnen krijgen zonder dat hun economische bijdrage of ideologische overtuigingen voldoende worden onderzocht.
Belastingen, bureaucratie en het vertrek van belastingbetalers
Op economisch vlak keert Bill Ackman zich tegen wat hij beschouwt als een buitensporige belastingdruk die vooral op een beperkte groep belastingbetalers rust, en tegen regelgeving die bedrijven benadeelt.
Hij viseert onder meer beperkingen op het ontslag van werknemers, ook wanneer die ondermaats presteren, hoge vennootschapsbelastingen en plannen om vermogen te belasten, vooral wanneer het gaat om niet-gerealiseerde meerwaarden.
Volgens Ackman drijft die opeenstapeling van beperkingen ondernemers en de meest vermogende belastingbetalers ertoe hun land te verlaten voor bestemmingen met een aantrekkelijker fiscaal klimaat en een grotere mate van veiligheid.
De miljardair hekelt daarnaast de groei van een niet-verkozen bureaucratie, inefficiënte overheidsuitgaven en het toenemende gebruik van schulden om sociale voorzieningen te financieren.
Een neerwaartse spiraal van politieke en maatschappelijke achteruitgang
Tot slot legt Bill Ackman een verband tussen dit beleid en een geleidelijke verzwakking van de nationale samenhang. Hij hekelt onder meer de straffeloosheid die volgens hem sommige daders van geweld en plunderingen genieten, de toename van antisemitisme en het gebrek aan doortastende reacties van de overheid.
Volgens Ackman leiden hogere sociale uitgaven, een oplopende overheidsschuld en stijgende rentevoeten op staatsobligaties uiteindelijk tot besparingen die nieuwe protesten kunnen uitlokken.
Hij schetst zo een vicieuze cirkel waarin de meest productieve burgers en ondernemers steeds meer redenen krijgen om hun land te verlaten, waardoor de economische problemen verder toenemen.
Hoewel Bill Ackman in zijn bericht geen specifiek land bij naam noemt, schetst hij een beeld van een westerse samenleving die volgens hem de gevolgen ondervindt van haar eigen politieke keuzes. Zijn analyse vertrekt vanuit een uitgesproken liberale visie en een kritische houding tegenover de welvaartsstaat. De causale verbanden die hij legt, zijn echter voor discussie vatbaar en worden in zijn publicatie niet met cijfers onderbouwd.
