Libanon: een wapenstilstand onder druk, tussen diplomatische gok en de dreiging van een terugkeer van Hezbollah

Een wapenstilstand van tien dagen tussen Israël en Libanon is in de nacht van donderdag op vrijdag om middernacht lokale tijd in werking getreden, na anderhalve maand gevechten tussen de Joodse staat en Hezbollah. De aankondiging werd politiek gedragen door Donald Trump, die deze pauze voorstelde als een stap richting vrede, op het moment dat Washington het fragiele akkoord dat aan Teheran was ontfutseld probeerde te consolideren. Op papier moest de wapenstilstand de druk op Libanon verlichten, het noorden van Israël ontlasten dat onder raketvuur lag, en een van de voornaamste obstakels wegnemen voor de voortzetting van de Iraans-Amerikaanse gesprekken. In werkelijkheid begon zij echter meteen onder het teken van de broosheid.

Vanaf de eerste uren klaagde het Libanese leger al verschillende schendingen aan en sprak het van sporadische bombardementen en Israëlische “agressiedaden” in het zuiden van het land. Het officiële Libanese persagentschap maakte melding van artillerievuur op verschillende plaatsen, terwijl Israëlische overvluchten bleven worden gesignaleerd in de Bekaa-vallei en in andere zuidelijke gebieden. Hezbollah verklaarde van zijn kant te hebben teruggeslagen tegen een samenkomst van Israëlische soldaten nabij Khiam. Met andere woorden: de wapenstilstand trad in werking zonder dat de militaire logica werkelijk ophield haar reflexen, vergeldingen en eigen zenuwachtigheid te produceren.

Opluchting bij de burgers, in een verwoest landschap

Dit staakt-het-vuren heeft niettemin onmiddellijk een golf van opluchting onder de bevolking veroorzaakt. Duizenden ontheemden begaven zich op de wegen van Zuid-Libanon in de hoop hun huis terug te vinden, of wat daarvan nog overblijft. De gemelde beelden tonen massale verkeersopstoppingen, met name rond de brug van Qasmiyeh, die kort voor de inwerkingtreding van de wapenstilstand werd geraakt en daarna haastig door het Libanese leger werd hersteld om het verkeer mogelijk te maken. Alleen al dit tafereel zegt genoeg over het geweld van de voorbije weken: burgers die terugkeren, soms met vreugde, vaak met angst, door infrastructuren die door bombardementen zijn verwoest.