Maggie De Block: "Ik ken geen gelukkige ministers"
Vanuit het Zuid-Italiaanse Puglia blikt Maggie De Block in een zomerinterview met Het Nieuwsblad terug op haar politieke carrière. De voormalige minister van Volksgezondheid is trots op haar parcours, maar mist de Wetstraat geen seconde. "Wat een chance dat ik hier niet meer moet komen."
Het gesprek vindt plaats in een ontspannen vakantiesfeer, maar de thema's zijn ernstig. De Block heeft jarenlang op het hoogste politieke niveau meegedraaid en kijkt vandaag met meer afstand naar de keuzes die ze maakte en de prijs die het ministerschap soms vraagt.
Van de spreekkamer naar de federale regering
De Block belandde niet toevallig in de politiek. Als huisarts in Merchtem botste ze dagelijks op situaties waarin beleid een rechtstreeks verschil maakte voor patiënten. "Ik wilde volksvertegenwoordiger worden omdat ik als huisarts het gevoel had dat de stem van de gewone man niet voldoende tot in Brussel klonk. Ik wilde meer zijn dan huisarts onder de kerktoren."
Die overtuiging bracht haar eerst naar de Kamer en later naar de federale regering. Tussen 2014 en 2020 was ze minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid. Ze werkte in die periode aan onder meer de hervorming van de ziekenhuisfinanciering, de uitbouw van ziekenhuisnetwerken, de digitalisering van de gezondheidszorg en maatregelen om geneesmiddelen betaalbaar te houden. Haar laatste maanden als minister stonden volledig in het teken van de uitbraak van COVID-19.
Hoewel gezondheidszorg haar belangrijkste bevoegdheid was, gaat het interview vooral over de menselijke kant van de politiek. Niet de dossiers zijn haar het meest bijgebleven, wel de verantwoordelijkheid die ermee gepaard ging.
"Wat een chance dat ik hier niet meer moet komen"
De Block kijkt met trots terug op haar politieke loopbaan. "Ik heb een paar stenen kunnen verleggen. En ik ben drie jaar op rij de populairste politicus in Vlaanderen, Brussel én Wallonië geweest. Daar ben ik wel fier op."
Toch voelt ze geen enkele behoefte om opnieuw een politiek mandaat op te nemen. Bij een recent bezoek aan het federale parlement overviel haar zelfs een gevoel van opluchting. "Wat een chance dat ik hier niet meer moet komen." Die uitspraak verraadt geen bitterheid. Ze klinkt eerder als de vaststelling van iemand die een intens hoofdstuk heeft afgesloten en daar vrede mee heeft.
"Je verliest veel energie met het blussen van strobrandjes"
Waarom ze niet terugverlangt naar de Wetstraat, wordt duidelijk wanneer het gesprek over het ministerschap gaat. "Ik ken geen gelukkige ministers." Na zes jaar in de federale regering heeft De Block een nuchtere kijk ontwikkeld op politieke macht. Ministers dragen een enorme verantwoordelijkheid, terwijl de actualiteit voortdurend nieuwe problemen op tafel legt. "Je verliest veel energie met het blussen van strobrandjes."
Dat maakt het moeilijk om de aandacht vast te houden bij hervormingen die pas op lange termijn resultaat opleveren. Politiek draait niet alleen om visie, maar ook om voortdurend reageren op crisissen, incidenten en onverwachte gebeurtenissen.
Een ander leven na de politiek
Vandaag leidt De Block een rustiger leven. Ze volgt de actualiteit nog altijd op de voet, maar bekijkt de politiek niet langer van binnenuit. Vanuit Puglia lijkt de Wetstraat letterlijk en figuurlijk ver weg. Ze bewaart warme herinneringen aan haar politieke carrière en is trots op wat ze heeft gerealiseerd, maar haar toekomst ligt niet meer in Brussel.
De voormalige minister verliet de politiek zonder spijt. Misschien is dat wel de opvallendste conclusie van het interview: iemand die jarenlang tot de machtigste politici van het land behoorde, kijkt niet met heimwee terug, maar met tevredenheid.
