België mag zich gelukkig prijzen met een ambassadeur als Bill White (edito)
Vandaag, in het Jubelpark in aantocht zou België zich moeten verheugen. Met Bill White beschikt ons land over een Amerikaanse ambassadeur die alomtegenwoordig is, bruisend van energie en vastbesloten om de trans-Atlantische relatie levendig te houden. Een troef voor Brussel, zijn imago en zijn economie.
Samenvatting van het artikel
De viering van 4 juli in het Jubelpark toont volgens deze opiniebijdrage hoe ambassadeur Bill White de Belgisch-Amerikaanse relaties versterkt en Brussel internationaal op de kaart zet.
Er zijn twee manieren om naar de zaken te kijken. De eerste bestaat erin elk mogelijk excuus aan te grijpen om te klagen. De tweede is erkennen wanneer een initiatief een buitenkans vormt voor ons land. Met de grote viering, vandaag, van de 250ste verjaardag van de Amerikaanse onafhankelijkheid in het Jubelpark in aantocht, hebben sommigen hun kamp al gekozen.
Een te ambitieus feest?
Hier en daar klinkt het dat de F-35's uiteindelijk niet boven Brussel zullen vliegen. Dat het feest te ambitieus is. Dat het te veel volk zal aantrekken. Alsof duizenden bezoekers ontvangen en Brussel internationale uitstraling bezorgen plots een probleem zou zijn geworden.
Toch liegen de feiten er niet om. Dankzij de inzet van de Amerikaanse ambassadeur Bill White worden bijna 5.000 gasten verwacht voor wat een van de grootste 4-julivieringen buiten de Verenigde Staten zal worden. Prominente Amerikaanse persoonlijkheden zullen aanwezig zijn. Internationale media zullen hun aandacht op Brussel richten. Weinig hoofdsteden ter wereld kunnen uitpakken met een evenement van die omvang.
België zou zich daarover moeten verheugen.
Sinds zijn aankomst beperkt Bill White zich niet tot het bewonen van een diplomatieke residentie. Hij doorkruist het land, ontmoet ondernemers, bezoekt bedrijven en neemt deel aan economische, culturele en maatschappelijke evenementen in alle uithoeken van België. Hij onderhoudt talrijke contacten met de politieke, economische en academische wereld. Zijn enthousiasme voor ons land is duidelijk zichtbaar.
Meer nog, hij zet die energie in ten dienste van de economische betrekkingen tussen België en de Verenigde Staten. Investeringen lopen in de miljarden euro's. De handelsuitwisselingen worden versterkt. In een internationale context waarin landen hevig concurreren om buitenlands kapitaal aan te trekken, is een ambassadeur die deuren opent in plaats van ze te sluiten een buitenkans.
Alomtegenwoordig
Laten we eerlijk zijn: Bill White is vandaag waarschijnlijk bekender bij het grote publiek dan heel wat Belgische ministers. Niet omdat hij zelf de schijnwerpers opzoekt, maar omdat hij overal aanwezig is. Hij geeft de Belgisch-Amerikaanse relatie zuurstof, in plaats van haar te laten sluimeren in diplomatieke salons.
Dat grote feest illustreert perfect zijn manier van werken. Het zal ten goede komen aan hotels, restaurants, evenementenbedrijven, transportfirma's en Brusselse handelszaken. Honderden mensen zullen er werk door hebben. Het zal Brussel een dynamisch en gastvrij imago bezorgen.
België behoudt zo een strategisch belang
In een tijd waarin velen betreuren dat België aan invloed verliest op het internationale toneel, zou het paradoxaal zijn om kritiek te leveren op een initiatief dat net het tegendeel bewijst. Als de Verenigde Staten Brussel kiezen om een van de grootste vieringen van hun nationale feestdag ter wereld te organiseren, dan is dat precies omdat ons land een strategisch belang behoudt.
In plaats van de typisch Belgische reflex te hebben om te zoeken naar wat er misloopt, zouden we blij moeten zijn dat een buitenlandse ambassadeur zoveel energie investeert om de banden tussen onze twee landen te versterken. België heeft er alle belang bij een sterke relatie te onderhouden met de grootste economische macht ter wereld. Soms moet men een goede zaak gewoon erkennen wanneer ze zich aandient. En dit is er ongetwijfeld één.
