Israël zal nooit in vrede leven (Analyse)

Welke Amerikaanse druk er ook wordt uitgeoefend om een bestand met de Libanese Hezbollah te sluiten, Israël zal niet terechtkomen in een lange periode van rust en stabiliteit. Het Iraanse regime is verre van verslagen. En zijn bondgenoten duiken telkens opnieuw op.

Analyse vanuit de zetel

De Belgische en Europese politieke en mediaklasse analyseert het Israëlisch-Arabisch-Palestijnse conflict vaak vanuit haar comfortabele positie in West-Europa, een regio die al tachtig jaar vrede kent.

Al decennialang geven we Israël lessen in terughoudendheid. Soms beschuldigen we het zelfs van genocide. We verwachten dat het geduldig afwacht tot de Iraanse theocratie mogelijk over kernwapens beschikt. Na 7 oktober 2023 werd Israël aangeraden de andere wang toe te keren tegenover Hamas. Tegelijk krijgt het voortdurend de boodschap dat het de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever moet stopzetten.

Maar begrijpen we wel wat Israëli's dagelijks meemaken? Al jaren worden ze in het noorden beschoten door Hezbollah, dat een groot deel van Libanon domineert. Vanuit het zuidwesten kwamen tot voor kort raketten van Hamas. Daarnaast leven Israëli's onder de dreiging van vernietiging door het Iraanse regime en worden ze geviseerd door drones die door de Houthi's vanuit Jemen worden gelanceerd.

Internationale afkeuring

Daar komt nog de afkeuring bij van een groot deel van de Verenigde Naties en haar hoge functionarissen. Volgens de auteur is ongeveer twee derde van de veroordelende VN-resoluties gericht tegen Israël, een land van negen miljoen inwoners op een oppervlakte van 22.000 vierkante kilometer.

Behalve het India van premier Narendra Modi ondervindt Israël volgens deze analyse ook tegenstand binnen de BRICS-landen en bij veel Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse staten. In West-Europa zou de houding tegenover Israël eveneens vaak kritisch zijn, onder meer door demografische en historische factoren.

Zelfs in landen waarmee Israël vrede heeft gesloten, zoals Egypte en Jordanië, of in staten die hun relaties met Israël hebben genormaliseerd via de Abraham-akkoorden, leeft volgens de auteur bij een deel van de bevolking nog steeds de wens dat Israël ooit zou verdwijnen.

Hypocrisie

De auteur vergelijkt de Israëlische situatie met een hypothetisch scenario waarin België zou worden omsingeld door vijandige gewapende groepen en een buurland dat kernwapens ontwikkelt. Volgens hem zou de Europese publieke opinie dan heel anders reageren.

Tegelijk wijst hij op wat hij als hypocrisie beschouwt. Europese landen kopen graag Israëlische wapens en technologie, maar sommige landen beperken de aanwezigheid van Israëlische bedrijven op defensiebeurzen. Ook universitaire boycots van Israël worden genoemd, terwijl vergelijkbare campagnes tegen Russische of Chinese universiteiten volgens de auteur uitbleven.

Hij verwijst daarnaast naar uitspraken van de Belgische politica Gwendolyn Rutten over het Eurovisiesongfestival en naar standpunten van Alexis Deswaef als voorbeelden van wat hij ziet als een hardnekkige negatieve houding tegenover Israël.

Eerst en vooral een Joodse staat

Volgens de auteur blijft Israël in de eerste plaats een Joodse natiestaat, opgericht door slachtoffers van het nazisme, die vandaag onder druk zou staan om zich aan te passen aan een nieuwe internationale ideologische consensus. Hij stelt dat Israëls economische, technologische en multiculturele succes het land niet beschermt tegen kritiek, maar die soms zelfs versterkt.

Daarom acht hij de kans klein dat de relaties tussen Israël en Europa op korte termijn echt normaliseren. Zelfs de oprichting van een Palestijnse staat zou volgens hem weinig veranderen aan de manier waarop Israël internationaal wordt beoordeeld.

De ironie van de geschiedenis, zo besluit hij, is dat Israël als democratische staat in een grotendeels autoritaire regio een natuurlijke bondgenoot van het Westen zou moeten zijn. Toch blijft het voor een deel van de politieke en intellectuele elites een land dat vooral met wantrouwen wordt bekeken.