Di Rupo: "De Wever is een democraat en heeft zich altijd duidelijk uitgesproken tegen extreemrechts"

Enkele dagen nadat Bart De Wever hem een op zijn minst onverwacht eerbetoon bracht, doet Elio Di Rupo hetzelfde voor zijn opvolger. De voormalige socialistische premier was zondag te gast in het programma "Face B" op RTL info en sprak zijn "persoonlijke respect" voor de huidige regeringsleider uit. Hij noemde De Wever zelfs een "democraat" en benadrukte dat die zich altijd duidelijk heeft verzet tegen Vlaams extreemrechts.

Toch kunnen beide mannen bezwaarlijk als politieke geestesgenoten worden beschouwd. De ene stond twintig jaar aan het hoofd van de PS en verdedigt de eenheid van België; de andere maakte van de omvorming van het land tot een confederale staat het belangrijkste politieke project van zijn carrière. De eindeloze institutionele onderhandelingen van 2010 en 2011 dwongen beide politieke tegenstanders er evenwel toe om bijna een jaar lang vrijwel dagelijks met elkaar om de tafel te zitten.

"Je kunt er zeer uiteenlopende standpunten op nahouden en tegelijk respect hebben voor je gesprekspartner. En het klopt dat ik bijna een jaar lang, vrijwel elke dag, met hem heb samengewerkt", legde Elio Di Rupo uit.

“Hij is een democraat”

De voormalige PS-voorzitter verdoezelt de meningsverschillen tussen beiden evenwel niet. “Hij wil uiteindelijk een splitsing van het land, niet meteen, maar via het confederalisme, waarbij de federale staat grotendeels wordt uitgehold. Ik wil België als één land behouden. Ik heb gevochten om België bijeen te houden en ik blijf dat doen”, benadrukte hij.

Die fundamentele tegenstelling belet Di Rupo echter niet om een duidelijk onderscheid te maken tussen de N-VA van Bart De Wever en Vlaams extreemrechts.

“We moeten respect hebben voor politieke leiders”, verklaarde hij. Vervolgens noemde hij de premier een “democraat” en benadrukte hij diens rol als dam tegen extreemrechts. “Tot op vandaag is hij daar altijd heel duidelijk over geweest”, benadrukte de voormalige premier.

De Wever: “Hij is echt een heer”

De uitspraken van Di Rupo zijn een antwoord op die van Bart De Wever, die enkele weken eerder nog opmerkelijker waren.

Toen De Wever werd gevraagd naar de man met wie hij na de verkiezingen van 2010 maandenlang had onderhandeld, sprak de N-VA-voorzitter opvallend lovend over zijn voormalige onderhandelingspartner.

“Al mijn respect voor een man die uit een heel bescheiden, zelfs zeer arme familie komt en het tot premier kan schoppen. Ik heb lange gesprekken gevoerd met Elio. Hij heeft me zeker veel geleerd over de manier waarop de PS denkt, maar ook over Wallonië. Een ander standpunt, een andere kijk op de samenleving."

“Hij heeft mij gevormd, ja. In 2010, toen we 500 dagen samen doorbrachten, hadden we veel tijd om met elkaar te praten en ideeën uit te wisselen."

“Persoonlijk heb ik hem altijd gewaardeerd. Hij is echt een heer.”

Die uitspraak had de betrokkene duidelijk geraakt. Toen Elio Di Rupo de beelden samen met Martin Buxant opnieuw bekeek, verscheen een brede glimlach op zijn gezicht. Vervolgens sprak ook hij over het “persoonlijke respect” dat hij voor zijn voormalige politieke tegenstander is blijven behouden.

Twee politieke tegenstanders die persoon en politiek van elkaar weten te scheiden

De uitwisseling is des te opvallender omdat De Wever en Di Rupo jarenlang bijna lijnrecht tegenover elkaar stonden in hun visie op België. Hun lange politieke confrontatie in 2010 stond centraal in de politieke crisis die het land uiteindelijk 541 dagen zonder volwaardige regering zou laten.

Vijftien jaar later heeft geen van beiden zijn overtuigingen verloochend. Di Rupo wil de Belgische staat nog altijd behouden, terwijl De Wever het confederalisme blijft verdedigen. Toch erkent de socialist vandaag een voor hem essentiële politieke kwaliteit bij de Vlaams-nationalist: dat hij een duidelijke grens heeft getrokken met extreemrechts.

Na de “heer” van Bart De Wever is er nu dus de “democraat” van Elio Di Rupo. Een persoonlijk respect dat hun meningsverschillen niet wegneemt, maar wel opvallend contrasteert met de gebruikelijke hardheid van het Belgische politieke debat.