Drugs in Antwerpen: “Hij kreeg 75.000 euro om een kwartier lang een container te verplaatsen”
Journalist Rudi Vranckx getuigt over de greep van drugscriminelen op de haven van Antwerpen. Een man zou hem hebben verteld dat hij 75.000 euro kreeg om gedurende een kwartier een container te verplaatsen, zodat zogenaamde ‘uithalers’ de drugs konden ophalen.
Samenvatting van het artikel
Rudi Vranckx vertelt over een man die 75.000 euro kreeg om in de haven van Antwerpen een container te verplaatsen en zo het ophalen van drugs mogelijk te maken.
Hoeveel moet je iemand betalen om ongemerkt een container te verplaatsen in de haven van Antwerpen en zo drugshandelaars de kans te geven hun lading op te halen? Volgens een getuigenis die Rudi Vranckx te horen kreeg, geeft het antwoord een idee van de enorme financiële middelen waarover de drugshandel beschikt: 75.000 euro. En voor hoeveel werk? “Een kwartier”, vertelt de journalist.
“De man die een container verplaatst zodat drugsuithalers hun werk kunnen doen, vertelde me dat hij daarvoor 75.000 euro had gekregen”, legt Rudi Vranckx uit. “Ik vroeg hem: voor hoeveel werk? Jawel, een kwartier. Ongelooflijk. Wie kan zo’n aanbod weigeren?”
Het verhaal valt uiteraard niet op basis van die ene getuigenis te verifiëren. Het illustreert wel met welke uitdaging de havenautoriteiten en gerechtelijke diensten worden geconfronteerd: tegenover de enorme winsten uit de cocaïnehandel is het voor criminele organisaties slechts een beperkte kost om een werknemer met de juiste toegang of informatie om te kopen.
Een container verplaatsen volstaat niet
Volgens Rudi Vranckx beperkt de infiltratie zich bovendien niet tot de werknemer die de container verplaatst.
In een haven waar tienduizenden containers passeren, moet je immers precies weten welke container wanneer en waarheen moet worden verplaatst. Daarvoor is informatie nodig waarover niet elke werknemer beschikt.
“De infiltratie is er bijzonder diep doorgedrongen”, vervolgt Rudi Vranckx terwijl hij het verhaal van zijn gesprekspartner vertelt. “Tussen die tienduizenden containers moet je precies weten welke je moet verplaatsen. Als iemand bij de centrale planning dat weet, is die persoon er ook bij betrokken. En ook zijn ploegbaas is betrokken.”
De journalist stelt vervolgens de voor de hand liggende vraag: “Hoeveel mensen zijn dan betrokken bij de hele keten?” Het antwoord: “Allemaal mensen die hier bakken met geld aan verdienen.”
Het zou dus niet langer alleen gaan om het omkopen van een havenarbeider, maar om het verkrijgen van de nodige informatie en medewerking op verschillende punten in de logistieke keten: de juiste container identificeren, weten waar die zich bevindt, de verplaatsing ervan regelen en ervoor zorgen dat de drugsuithalers - diegenen die de drugs uit de lading halen - toegang krijgen tot de container.
Wie kan zo’n aanbod weigeren?
De vraag die Rudi Vranckx opwerpt - “Wie kan zo’n aanbod weigeren?” - vat meteen een van de grootste uitdagingen samen in de strijd tegen de criminele infiltratie van grote Europese havens.
Het bedrag is dan ook geen vergoeding voor het werk zelf, maar voor de toegang tot strategische infrastructuur en vooral voor het risico dat de werknemer neemt door drugshandelaars toegang te verschaffen tot de infrastructuur.
Het bedrag is gebaseerd op een getuigenis die Rudi Vranckx optekende en kan dus niet worden beschouwd als het gangbare tarief in de haven van Antwerpen. Het geeft wel een beeld van de economie achter het systeem dat de journalist beschrijft: wanneer de ladingen miljoenen waard zijn, volstaan enkele tienduizenden euro’s om corruptie bijzonder verleidelijk te maken.
En als er meerdere mensen moeten worden omgekocht om de drugs uit de haven te krijgen, lijkt de drugshandel volgens de getuigenis over voldoende financiële middelen te beschikken om hen allemaal te betalen.
