Is de liberale broederstrijd meer dan schaduwboksen? (Analyse)

In de Melsensstraat, het hoofdkwartier van de Vlaamse liberalen - vandaag bekend als Anders - leven ze al langer in onmin met MR-voorzitter. De cybersquatting van de domeinnamen is niet meer dan een kwajongsstreek, maar De Gucht geeft er het signaal mee dat hij zich niet zomaar wil laten ridiculiseren door Bouchez. 

De Vlaamse liberalen schrijven hun historische verkiezingsnederlaag in 2024 nog altijd nadrukkelijk toe aan Bouchez en zijn “partici-opposition”, besturen en tegelijkertijd ook oppositie voeren tegen de eigen regering en tegen de liberale premier Alexander De Croo. Dat Bouchez zich in de Vlaamse ondernemersclubs profileert als de enige echte liberaal zet nog extra kwaad bloed.

Kikker en de schorpioen

Bouchez analyseert de electorale pandoering dan weer helemaal anders dan Anders. “Aan een linkse liberaal heb je in België evenveel als aan een wintermantel in Dubai: helemaal niks”, klinkt het dodelijk. De Vlaamse liberalen blijven in zijn ogen mossel noch vis. Het helpt daarbij niet dat het oud-gedienden als Vincent Van Quickenborne en Gwendolyn Rutten zijn die er nog het meest in slagen om de partij in het debat te manoeuvreren. Van Quickenborne profileert zich daarbij als libertaire en onvermoeibare anti-taks-activist, terwijl Rutten juist haar pijlen richt op het Eurovisiesongfestival en de vermeende “joodse” financiering ervan.

Met zijn eis voor energiesteun werd Bouchez door een deel van de Vlaamse editorialisten dan weer weggezet als verkapte socialist.En ook De Gucht vindt het een onbegrijpelijke spreidstand “Je kunt niet bepleiten dat de staat de tering naar de nering moet zetten en tegelijkertijd energiesteun eisen.”

In zijn interview met 21news verdedigde Bouchez zich met de parabel van de kikker en de schorpioen: “Door bepaalde eigenheden van het Waalse landschap niet te willen begrijpen, riskeert men degene te doden die helpt om op de juiste bestemming te geraken. (...) De dag dat we de lage inkomens niet genoeg helpen, die talrijker zijn in Wallonië, maar die wel hebben bijgedragen aan deze regering, dan krijg je een muur van PS-PVDA.”

Aanbodpolitiek

Het blijft tegelijk onmiskenbaar dat Bouchez zijn MR veel meer in de richting van de compromisloos rechtse “aanbod”-politiek heeft gestuurd: gedurfde maatregelen nemen en die met verve verdedigen. Ten tijde van de regering Michel was de frustratie bij de N-VA en de VLD juist dat de MR samen met cd&v “op de bagagedrager” ging zitten en de sociaal-economische ambitie afremde. Ook op vlak van migratie kreeg de MR toen sneller knikkende knieën. Denk bijvoorbeeld aan de Senaatsvoorzitster Christine Defraigne die zich openlijk afkeerde van de woonstbetreding bij illegalen.