Fusie Belfius en Ethias: de dringende nood aan een nationale financiële kampioen (vrije tribune)

In het debat over een mogelijke toenadering tussen Ethias en Belfius zijn de bezorgdheden die verschillende regionale verantwoordelijken in het noorden en zuiden van het land uiten, begrijpelijk. De wens om een lokale verankering te behouden, de vrees dat de regionale invloed in het kapitaal van Ethias verwatert en de gehechtheid aan beslissingscentra dicht bij de regio: het zijn argumenten die voortkomen uit een legitieme verdediging van territoriale belangen. Het zou dan ook absurd zijn om die zomaar terzijde te schuiven.

Toch dwingt de economische realiteit ons om de blik te verruimen. Het standpunt van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez is geen dogmatische houding, maar getuigt van industriële en strategische ambities voor het hele land. In een Belgisch bankenlandschap dat wordt gedomineerd door dochterondernemingen van grote buitenlandse groepen, ligt het belang van België en Wallonië in de oprichting van een echte soevereine financiële kampioen. En in dit geval zou het bovendien om een Franstalige kampioen gaan.

De cijfers spreken voor zich. Een combinatie van Belfius en Ethias zou de op één na grootste financiële groep van het land opleveren, na BNP Paribas Fortis en vóór ING België.

Door de balansen van beide instellingen samen te voegen, zou een nieuwe speler ontstaan met een geconsolideerd balanstotaal van bijna 200 miljard euro. Daarmee zou het zich meteen in de hoogste financiële klasse nestelen. Aan de passivazijde en op het vlak van vermogensbeheer zou de samenvoeging van de verzekeringsactiviteiten van Belfius en de activiteiten van Ethias het beheerde vermogen ruim boven de grens van 150 miljard euro brengen. Ook op het vlak van werkgelegenheid zou de fusiegroep kunnen rekenen op ongeveer 8.500 tot 9.000 werknemers in België, waarmee hij tot de grootste werkgevers in de private sector van het land zou behoren.

Naast die omvangrijke balansen zijn ook de financiële en operationele synergieën aanzienlijk. Beide instellingen hebben een historische en dominante aanwezigheid bij de publieke sector, lokale besturen en het verenigingsleven. De complementariteit tussen de bankactiviteiten van de ene en de verzekeringsproducten van de andere biedt meteen mogelijkheden voor kruisverkoop. Met 130 miljard euro aan kredieten en een financieringscapaciteit die reikt van private equity en eigen vermogen tot eenvoudige bedrijfskredieten, zou een dergelijke groep een krachtige steunpilaar vormen voor investeringen en de financiering van groei in België.

Op operationeel vlak dringt een bundeling van de kosten zich op. De integratie van de IT-platformen, de optimalisering van ondersteunende diensten, de rationalisering van het fysieke kantorennetwerk en de invoering van nieuwe AI-processen zouden aanzienlijke schaalvoordelen opleveren. In een context van versnelde digitalisering en druk op de bancaire inkomsten zijn die efficiëntiewinsten noodzakelijk om de rendabiliteit op lange termijn te garanderen van de publieke middelen die in deze instellingen zijn geïnvesteerd.

Twee afzonderlijke structuren in stand houden uit louter regionalistische reflex zou getuigen van een gebrek aan ambitie. Een groep met voldoende schaalgrootte, financieel sterk en stevig verankerd in België, biedt veel betere garanties voor de financiering van onze ondernemingen, gemeenten en reële economie dan een versnipperde en kwetsbare speler.

De verdediging van lokale verankering mag geen voorwendsel worden voor stilstand. De oprichting van een soevereine financiële kampioen steunen, betekent kiezen voor voldoende schaalgrootte, operationele efficiëntie en de economische onafhankelijkheid van België.