Nultolerantie voor dierenmishandeling (vrije tribune)
In deze opiniebijdrage komt Marcela Gori terug op de beelden die werden gemaakt in het slachthuis van Aat en op de emoties die ze hebben losgemaakt. Ze pleit voor strengere sancties tegen daders van dierenmishandeling en voor een levenslang verbod op het houden van dieren in de ernstigste gevallen.
Samenvatting van het artikel
Marcela Gori pleit na de beelden uit het slachthuis van Aat voor strengere sancties tegen dierenmishandeling, waaronder een levenslang verbod op het houden van dieren in de zwaarste gevallen.
Hebt u het gezien? Deze week verspreidde GAIA beelden die tussen februari en april 2026 werden opgenomen en waarop vermoedelijke gevallen van dierenmishandeling te zien zijn in het slachthuis van Aat. De vereniging heeft klacht ingediend en vraagt de sluiting van de inrichting. Het dossier belandde meteen op de agenda van het Waals Parlement, waar minister van Dierenwelzijn Adrien Dolimont hierover werd ondervraagd.
Dierenwelzijn is uitgegroeid tot een belangrijk maatschappelijk thema. En dat is uitstekend nieuws. Soms is het echter niet helemaal duidelijk waarover we precies spreken. Kort samengevat gaat het enerzijds over de manier waarop dieren worden behandeld en de omstandigheden waarin ze leven, maar ook over de vervulling van hun fysieke, gedragsmatige en emotionele behoeften. Het gaat dus niet alleen om het vermijden van lijden, maar ook om het mogelijk maken dat een dier een leven leidt dat waardig is voor zijn soort.
Een baksteen in de maag en een kat in huis
Van Belgen wordt vaak gezegd dat ze een baksteen in de maag hebben. Minder bekend is dat ze ook heel vaak samenleven met een kat of een hond. Tussen 58 en 61 procent van de Belgische huishoudens heeft minstens één huisdier. Katten zijn inmiddels de talrijkste huisdieren in België, met ongeveer 3,08 miljoen katten tegenover 2,05 miljoen honden. Ze worden echt beschouwd als leden van het gezin en sommigen hebben zelfs hun eigen Instagramaccount, zoals Maximus, de kat van onze eerste minister.
We leven waarschijnlijk in een tijdperk waarin dieren meer geliefd zijn dan ooit in de geschiedenis van de mensheid. Maar we leven ook in een tijdperk waarin we ons meer dan ooit afvragen hoe we met hen omgaan.
Eeuwenlang was een dier in de eerste plaats nuttig. Het paard werkte, de hond bewaakte, de koe gaf melk. Geleidelijk aan zijn we gestopt met dieren te beschouwen als louter bezit en zijn we ze gaan erkennen als voelende wezens. Die evolutie is zo ver gegaan dat de bescherming van het dierenwelzijn in 2024 werd opgenomen in de Belgische Grondwet.
De Britse schrijver Henry Stephens Salt, een van de pioniers van de dierenrechtenbeweging, meende al aan het einde van de 19e eeuw dat de morele vooruitgang van een beschaving kan worden afgemeten aan haar vermogen om haar kring van mededogen uit te breiden. Eerst de familie, daarna de natie, vervolgens de hele mensheid… en nu ook de dieren.
Een levenslang verbod
Vanuit die evolutie moeten we begrijpen waarom beelden uit slachthuizen die ons geregeld bereiken zoveel verontwaardiging oproepen. De scènes die in Aat werden onthuld, hebben geschokt omdat ze volledig indruisen tegen wat onze samenleving vandaag als aanvaardbaar beschouwt.
Laten we het duidelijk zeggen: sommige gedragingen zijn geen kwestie van nalatigheid, maar van pure en eenvoudige wreedheid. In dergelijke gevallen moet de reactie van de samenleving onverbiddelijk en voorbeeldig zijn.
Ik pleit ervoor dat daders van ernstige feiten van dierenmishandeling levenslang verboden kunnen worden om nog een dier te houden. Een dergelijke mogelijkheid bestaat al in bepaalde dossiers, maar zou de regel moeten worden voor de zwaarste gevallen. Ook gevangenisstraffen zouden veel strenger moeten worden toegepast. Dierenmishandeling is geen klein vergrijp: het is geweld tegen een levend wezen dat zich niet kan verdedigen.
Er is bovendien nog een andere, meer verontrustende realiteit. Tal van studies in de criminologie tonen aan dat er soms een verband bestaat tussen geweld tegen dieren en andere vormen van geweld, met name intrafamiliaal of sociaal geweld. Zonder te willen beweren dat iemand die dieren mishandelt noodzakelijk een crimineel wordt, moeten een totaal gebrek aan empathie, het genieten van andermans lijden of het gratuit gebruik van geweld ons altijd verontrusten.
Wie plezier beleeft aan het doen lijden van een dier, onthult vaak iets diepers: een onvermogen om de kwetsbaarheid van de ander te erkennen.
Een beschaafde samenleving kan niet wegkijken. Dieren beschermen betekent niet alleen dieren beschermen, maar vooral een bepaald idee van menselijkheid verdedigen, gebaseerd op respect, verantwoordelijkheid en mededogen.
